Uniwersytet Rolniczy im. Hugona Kołłątaja w Krakowie - Centralny System UwierzytelnianiaNie jesteś zalogowany | zaloguj się
katalog przedmiotów - pomoc

Rośliny przyprawowe i używki

Informacje ogólne

Kod przedmiotu: R.9s2.RPU.SI.ROSX Kod Erasmus / ISCED: (brak danych) / (brak danych)
Nazwa przedmiotu: Rośliny przyprawowe i używki
Jednostka: Katedra Agroekologii i Produkcji Roślinnej
Grupy:
Punkty ECTS i inne: (brak)
zobacz reguły punktacji
Język prowadzenia: polski
Skrócony opis:

Celem przedmiotu jest zapoznanie studentów z używkami oraz roślinami przyprawowymi wykorzystywanymi zarówno w sztuce kulinarnej, jak i lecznictwie, szczególnie przydatnymi w gospodarstwach agroturystycznych.

Podczas zajęć zostaną omówione zagadnienia związane z tradycją stosowania używek i przypraw w Polsce i na świecie, znaczeniem przypraw w żywieniu człowieka, ich składem chemicznym i oddziałaniem.

Zakres ćwiczeń obejmuje ocenę sposobów parzenia i picia kawy i herbaty. Przygotowanie herbatek ziołowych. Identyfikację używek i przypraw w stanie świeżym i przetworzonym.

Pełny opis:

Wykłady

1-2. Historia uprawy i zwyczaju picia herbaty. Klasyfikacja herbaty w zależności od kolejności zbioru liści. Skład chemiczny liści. Technologia produkcji (fermentacja). Wykorzystanie herbaty.

3-4. Historia kawy. Gatunki kawy w obrocie towarowym. Marfologia roślin i plantacje kawy. Skład chemiczny ziarna. Sposoby parzenia i picia kawy. Wykorzystanie ziarna kawy.

5. Historia kakaowca. Systematyka i opis botaniczny rośliny. Zakładanie plantacji. Skład chemiczny i wykorzystanie ziarna.

Znaczenie coli kończystej. Skład chemiczny ziarna.

6-7. Tytoń właściwy. Budowa morfologiczna rośliny. Technologia uprawy tytoniu. Skład chemiczny liści. Kryteria oceny jakości surowca. Wino. Właściwości prozdrowotne czerwonego wina. Zawartość substancji biologicznie aktywnych.

8-9. Historia zielarstwa na świecie i w Polsce. Tradycyjne ogrody zielarskie. Rola ziół w żywieniu człowieka. Zioła wspomagające trawienie.

10-11. Rośliny przyprawowe uprawiane w Polsce. Sposoby suszenia i przechowywania. Zastosowanie w sztuce kulinarnej i lecznictwie.

12-13. Olejki eteryczne. Surowce olejkowe. Wykorzystanie olejków w lecznictwie, aromaterapi i sztuce kulinarnej.

14-15. Przyprawy z importu. Wykorzystanie w sztuce kulinarnej i lecznictwie.

Ćwiczenia

1-2. Zasady stosowania przypraw. Rodzaje surowców. Ocena metod parzenia herbaty. Herbatki ziołowe. Praca w zespołach. Ocena sprawozdania

3-4. Metody przetwarzania i utrwalania przypraw. Praca w zespołach. Ocena sprawozdania.

5-6. Alternatywne wykorzystanie roślin przyprawowych. Mieszanki zapachowe (pot-pourri). Praca w zespołach. Ocena sprawozdania

7-8. Identyfikacja przypraw z importu. Praca w zespołach. Ocena sprawozdania

9-10. Identyfikacja używek i przypraw w stanie przetworzonym. Praca w zespołach. Ocena sprawozdania

11-14. Identyfikacja używek i przypraw w stanie świeżym (Ogród botaniczny)

15. Aktualne tendencje w stosowaniu używek i przypraw i potrzeba ciągłego aktualizowania wiedzy z tego zakresu.

Statystyka przedmiotu:

1. Liczba godzin oraz punktów ECTS - przedmiot obowiązkowy Godziny: -; ECTS: -

2. Liczba godzin oraz punktów ECTS - przedmiot do wyboru Godziny: 50; ECTS: 2

3. Łączna liczba godzin oraz punktów ECTS, którą student uzyskuje poprzez bezpośredni kontakt z nauczycielem akademickim (wykłady, ćwiczenia, seminaria....) Godziny: 30; ECTS: 1,2

4. Łączna liczba godzin oraz punktów ECTS, którą student uzyskuje na zajęciach praktycznych np. laboratoryjne, projektowe, terenowe, warsztaty Godziny:15 ; ECTS: 0,6

5. Przewidywany nakład pracy własnej (bez udziału prowadzącego lub z udziałem w ramach konsultacji) konieczny do realizacji zadań programowych przedmiotu. Godziny: 20; ECTS: 0,8

Literatura:

rct-Golczewska M., 1911: Rośliny europejskie. Wyd. M. Arcta, W-waCzikow P., Łaptiew J., 1983: Rośliny lecznicze i bogate w witaminy. PWRiL, W-wa

Książkiewicz T., 2000: Ziołolecznictwo Ojców Bonifratrów. Oficyna Wyd. Rytm., W-wa

Kuźniewski E., Augustyn-Puziewicz J., 1986: Przewodnik ziołolecznictwa ludowego, PWN W-wa

Lanskan D. 1993. Polne rośliny w kuchni. Wyd. Watra

Perrier-Robert A. 2001. Czekolada ? poradnik smakosza. Wyd. Wiedza i Życie. W-wa

Pisulewska E., Janeczko Z. 2008. Krajowe rośliny olejkowe

Polunin M., Robbins C. 1993. Naturalna farmacja. Muza S.A. W-wa

PN-ISO 3509: 1994, Kawa i jej produkty 5435432

Rum L. 2003 Ilustrowany leksykon herbaty. Poznań, wyd. KURPISZ

Rum L. 2004 Ilustrowany leksykon kawy. Poznań, wyd. KURPISZ

Rumińska A. 1991. Poradnik plantatora ziół. PWRiL, Poznań

Rumińska A., Ożarowski A. 1990. Leksykon roślin leczniczych. PWRiL, W-wa

Skrzypczak G., Blecharczyk A., Swędrzyński A. 1995. Podręczny atlas chwastów. Medix

Strzelecka H., Kowalski J. (red.), 2000: Encyklopedia zielarstwa i ziołolecznictwa. PWN, W-wa

Vantal A. 2004. Kawa ? poradnik smakosza. Wyd. Wiedza i Życie, W-wa.

Efekty uczenia się:

Wiedza:

1. Charakteryzuje podstawowe pojęcia związane z klasyfikacją herbaty w zależności od kolejności zbioru liści.

2. Zna skład chemiczny liści herbaty oraz ziarna kawy, kakaowca i koli kończystej.

3.Zna zasady stosowania przypraw.

Umiejętności

1. Ocenia i rozpoznaje podstawowe używki i przyprawy w stanie świeżym i przetworzone

2. Ocenia od strony kulinarnej i leczniczej przyprawy produkowane w Polsce i importowane

Umiejętności:

1. Ocenia i rozpoznaje podstawowe używki i przyprawy w stanie świeżym i przetworzone

2. Ocenia od strony kulinarnej i leczniczej przyprawy produkowane w Polsce i importowane

Kompetencje społeczne:

1. Rozwiązuje postawione zadania w zespole lub samodzielnie

2. Rozumie potrzebę ustawicznego podnoszenia kwalifikacji

Metody i kryteria oceniania:

Oceny formujące (ćwiczenia):

1. Oceny za wykonane działania realizowane indywidualnie i w zespołach kilkuosobowych w trakcie prac nad sprawozdaniami z ćwiczeń. Wyznacznikiem oceny będzie efektywność i organizacja zespołu oraz umiejętność korzystania z materiałów źródłowych,

2. Poprawność wykonania prac oraz oceny z kolokwiów.

Ocena końcowa (formująca): średnia z ocen formujących

Wykłady:

Ocena podsumowująca: egzamin pisemny z całości wiedzy przedstawionej na wykładach i ćwiczeniach (zadania problemowe, tworzenie krótkich definicji, rozwiązywanie przedstawionych zagadnień).

1. Ocena niedostateczna (2,0): wystawiana jest wtedy, jeśli w zakresie co najmniej jednej z trzech składowych (W, U lub K) przedmiotowych efektów kształcenia student uzyska mniej niż 50% obowiązujących efektów dla danej składowej.

2. Ocena dostateczna (3,0): wystawiana jest wtedy, jeśli w zakresie każdej z trzech składowych (W, U lub K) efektów kształcenia student uzyska przynajmniej 50% obowiązujących efektów dla danej składowej.

3. Ocena ponad dostateczna (3,5): wystawiana jest na podstawie średniej arytmetycznej z trzech składowych (W, U lub K) efektów kształcenia (średnio 61-70%).

4. Podobny sposób obliczania ocen jak przedstawiony w pkt. 3 przyjęto dla ocen dobrej (4,0 - średnio 71-80%), ponad dobrej (4,5 - średnio 81-90%) i bardzo dobrej (5,0 - średnio >90%).

UWAGA: Prowadzący zajęcia, na podstawie stopnia opanowania przez studenta obowiązujących treści programowych danego przedmiotu, w oparciu o własne doświadczenie dydaktyczne, formułuje ocenę, posługując się podanymi wyżej kryteriami formalnymi.

Przedmiot nie jest oferowany w żadnym z aktualnych cykli dydaktycznych.
Opisy przedmiotów w USOS i USOSweb są chronione prawem autorskim.
Właścicielem praw autorskich jest Uniwersytet Rolniczy im. Hugona Kołłątaja w Krakowie.